Blog

De geschiedenis van Dina Arobi, Cirne, Mauritus, Isle de France, Mauritius

By 26 oktober 2018 No Comments

Door gebrek aan doorslaggevend bewijs is het lastig te bepalen wanneer de eerste mensen voet aan wal zetten op het eiland Mauritius. Het eerste bewijs komt van de Arabieren, die in de 10e eeuw de (nu) Mascarene eilanden (Reunion, Mauritius en Rodriques) ontdekten en aan land gingen. De eilanden kregen de naam Dina Margabin, Dina Arobi, and Dina Moraz. De Arabieren noemden de eilanden in de Indische oceaan waqwaq.

Het eerste bewijs van het tropische eiland

De eerste map die als bewijs kan dienen voor de ontdekking van Mauritius is vervaardigd door de Italiaanse cartograaf Alberto Cantino. Cantino was een spion die door de hertog van Ferrera naar Portugal was gestuurd om erachter te komen welke landen Portugal had ontdekt. Deze (gestolen) map wordt nu de cantino-wereldkaart genoemd en dateert tussen 1507 en 1513.

De Mascarene eilanden werden per toeval ontdekt tijdens een expeditiereis naar de Baai van Bengalen (de zee ten oosten van India). Deze reis werd geleid door Tristao da Cunha. Door een enorme storm (cycloon) werden ze gedwongen om van koers te veranderen. Hierdoor zag het schip de Cirne, met als kapitein Diogo Fernandes Pereira, op 9 februari 1507 Reunion liggen. Ze noemden het eiland Santa Apolonia. Tijdens dezelfde expeditie werd ook Mauritius ontdekt. Men noemde haar naar het schip de Cirne. Rodriques, dat nu onderdeel is van Mauritius, werd naar de kapitein vernoemd. Vijf jaar later, in 1512 bezocht Dom Pedro de Mascarenhas, ontdekkingsreiziger en later kapitein-majoor van Mallaca (een deelstaat van Malaysia) het eiland en noemde de eilandengroep naar zichzelf. De Portugezen bleven echter geen aandacht schenken aan de geïsoleerde eilandengroep. Om India gemakkelijk te bereiken hadden ze al een Afrikaanse basis in Mozambique en op de Comoren eilanden, zoals de Nederlanders dat in Kaapstad Zuid-Afrika hadden.

De Nederlanders in Mauritius

In 1595 vertrok een Nederlandse expeditie vanuit Texel naar de Indische zeeën. De expeditie werd geleid door de admiralen Jaques Cornelius van Neck en Wybrandt van Warwyck. Na de korte stop in Kaap de Goede Hoop kwam ook deze expeditie (vloot van 8 schepen) in noodweer. Drie van de acht schepen ontweken de storm en bereikten het noordoosten van Madagascar. De vijf andere schepen (nu onder leiding van admiraal van Warwyck) ontweken de storm door een andere route te varen. Op 17 september zagen ze Mauritius liggen en op 20 september bereikten ze de baai die de naam “Port de Warwick’’ kreeg. Deze baai heet tegenwoordig Grand Port en is een district in het zuidoosten van Mauritius. De Nederlanders vernoemden het eiland naar Prins Maurits van het huis vanNassau. In het Latijn is Maurits namelijk Mauritius. Het moederschip van de vloot was ook al naar dezelfde prins genoemd: zij heette ook Mauritius. Op 2 oktober hervatten ze hun koers richting Java. De Nederlanders deden regelmatig aan op Mauritius omdat het gebruikt werd als tussenstop tijdens de lange tochten op zee. In 1606 bereikten een Nederlandse expeditie, onder leiding van admiraal Corneille, de baai Rade Des Torues (‘haven van de schildpadden’) die later Port Louis zal heten. Port Louis is de huidige hoofdstad van Mauritius. Er waren geen permanente bewoners op Mauritius totdat de Nederlanders in Mei 1638 begonnen met het bouwen van een houten nederzetting. De bouw was in augustus van hetzelfde jaar klaar. De nederzetting werd vernoemd naar Frederick Hendrik. (Vandaag de dag is er weinig van het fort over omdat het werd aangevallen door ontsnapte slaven en in brand werd gestoken.) Cornelius Gooyer werd de eerste gouverneur van Mauritius.

De kolonisatie was hiermee begonnen en zou, met een achtjarige stop, tot het jaar 1710 duren. De Nederlanders verlieten toen het eiland twee maal door aanhoudende ziektes, gebrek aan voedsel, droogtes en cyclonen. Tijdens de kolonisatie van Mauritius werd de suikerriet geïntroduceerd. Tot vandaag de dag is suikerriet het grootste exportproduct van Mauritius.

De Fransen en de Britten

Na de Nederlanders landden de Fransen op het eiland. In 1715 werd het eiland hernoemd tot Isle de France. Ze gebruikten het eiland met dezelfde reden als de Nederlanders. Het eiland werd ook gebruikt als basis voor Franse kapers die Engelse commerciële schepen bleven aanvallen. Deze serie overvallen hield aan totdat in 1810 een grote aanval op Port Louis werd uitgevoerd door de Britten. In het verdrag van Parijs (Vredesverdrag, 1814) stond dat Ilse de France weer Mauritius zou gaan heten en in handen zou blijven van de Engelsen. De Engelsen respecteren hierbij wel de taal, wetten en cultuur van de huidige bewoners, waardoor tot vandaag de dag Frans nog steeds de meest gesproken taal is (naast Mauritian-creole). Mauritius bleef tot 1968 een Engelse kolonie, waarna het onafhankelijk werd verklaard.

Rood blauw geel groen

Leave a Reply